Alergia a testy pokarmowe

Alergia a testy pokarmowe

Diagnostyka alergii pokarmowych opiera się na wykonaniu testów dotyczących pomiaru ilości przeciwciał IgE (testy z krwi), próby prowokacyjne i eliminacyjne oraz testy skórne punktowe. Najbardziej rzetelnymi są jednak testy z krwi, których wyniki umożliwiają najwłaściwsze dostosowanie leczenia. 

 

Alergia pokarmowa – czym jest?

Alergia pokarmowa to odbiegająca od normy reakcja układu immunologicznego na dany alergen o specyficznych właściwościach, które uczulają organizm. W trakcie wystąpienia reakcji alergicznych następuje zmiana stężenia przeciwciał, których ilość można zmierzyć za pomocą testów alergicznych.

W odniesieniu do alergii pokarmowej, alergenem może być prawie każde białko, które jest zawarte w pożywieniu. Najczęściej reakcja pokarmowa jest wywoływana przez:

  • jajka,
  • krowie mleko,
  • soja,
  • pszenica,
  • orzechy,
  • orzeszki arachidowe,
  • owoce morza,
  • ryby.

 

Mniej spotykane (choć nadal często) są reakcje na warzywa (pomidor, seler), nasiona (sezam, słonecznik), kakao, owoce (mango, kiwi, banany), przyprawy (curry, gorczyca, anyż, pieprz, kolendra), miód pszczeli oraz rośliny strączkowe (groszek, soczewica, łubin).

Diagnostyka alergii – jakie testy pokarmowe?

W diagnostyce alergii pokarmowej wykorzystuje się:

  • Testy na alergie z krwi – oparte są o pomiar stężenia swoistych przeciwciał IgE w próbce krwi żylnej.  Dają one najbardziej precyzyjne i szczegółowe wyniki w diagnostyce alergicznej.
  • Testy skórne punktowe – są one najczęściej stosowanym badaniem w diagnostyce reakcji alergicznych. Możliwość ich wykonania jest dostępna niemal w każdej poradni alergologicznej. Przebieg badania polega na umieszczeniu na skórze roztworu alergenu oraz wykonaniu na nim nakłucia. Przeważnie takie testy przeprowadza się  jednocześnie dla licznych alergenów. W sytuacji pojawienia się uczulenia na dany alergen tworzy się bąbel wraz z rumieniem.
  • Próba eliminacyjna – oparta jest na całkowite wykluczenie z dziennego jadłospisu podejrzanego produktu spożywczego na określony czas – przeważnie na dwa tygodnie. W tym czasie dokonuje się obserwacji objawów, których zanik świadczy o uczuleniu na usunięty z diety alergen. Skuteczność próby eliminacyjnej wzmaga prowadzenie dzienniczka pokarmowego, w którym zawarte są informację o spożytych produktach i związanymi z nimi objawami.
  • Próba prowokacyjna – wykonywana jest ona w warunkach szpitalnych. Polega na podawaniu pacjentowi zwiększających się dawek alergenu i placebo (zwykle w postaci kapsułek) aż do momentu pojawienia się objawów. Zastosowanie hospitalizacji jest konieczne ze względu na ryzyko wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego, który wymaga interwencji medycznej.